Elegiya...

Salam, Göy adamı, ruhunu salamlayıram. Sonunun başlanğıcını salamlıyıram. Şairlər göylə yeri birləşdirənlərdi. Bu Tanrının seçimidir. Belə istədi. Ustad, gedirsən, vaxt yetişdi, vədə çatdı. Sənin də bu dünya ilə bağın qırıldı. Yer üzünün əziz qonaqlarından biri, Nəriman müəllim… Əziz yerlim, əziz ustadım əlvida deməyə dilim varmır… Varmır axı... O şirin ləhcəndən ötrü darıxacam, vallah darıxacam... Səni illər dəyişmədi sadə, mehriban insan… Sənin ruhunda idi mehribanlıq, sevgi, həssaslıq... Asta mehriban səsinə o şirin Qazax ləhcəsini qatıb danışırdın. Ürəyim sevinirdi vallah. Mən də yurdumu, Qazağımı, Ağstafamı çox sevirəm. Bu ləhcəyə sədaqətli qalanları sevirəm, ustad. Sən o sadiqlərdən idin. Poylu beşiyini dünyanın heç bir məkanına dəyişməyən insan… Çünki Vətən yurddan başlayır. Yurdunu sevən, ləhcəsindən utanmayan Vətənini sevir, xalq və millətini sevir...

Hörmət və ehtiramla
Hürü Hacızadə
Yazıçı-publisist
“Qızıl qələm” mükafatçısı

Əlavə

Bəzən elə insanlar olur ki, onların dünyadan köçü təkcə ailəsinin və yaxınlarının deyil, bütöv bir elin-obanın, bir bölgənin, bir söz mühitinin itkisinə çevrilir. Çünki onlar yaşadıqları ömrü yalnız özləri üçün yaşamırlar. Onlar insanlara sevgini, səmimiyyəti, mərhəməti və vətən sevgisini yaşadıqları həyatla öyrədirlər. Belə insanların yoxluğu hər kəs tərəfindən hiss olunur. Onların adı çəkiləndə kövrəlirik, xatirələri isə zaman keçdikcə daha da qiymət qazanır.
Salam, Göy adamı... Ruhunu salamlayıram. Bu dünyanın faniliyini qəbul etmək nə qədər çətin olsa da, bilirəm ki, sən sözün əsl mənasında göylərə ucalanlardan idin. Şairlər, söz adamları həmişə göylə yeri birləşdirən körpü olublar. Onların qələmi insan ruhuna yol tapıb, ürəklərdə ümid çırağı yandırıb. Bu, hər adama nəsib olan tale deyil. Bu, Tanrının seçimi, ilahi bir missiyadır. Sən də bu missiyanı ləyaqətlə daşıyan insanlardan biri oldun.
Vaxt yetişdi, ömür vədəsinə çatdı. Hər bir canlının dadacağı ayrılıq səni də bu dünya ilə vidalaşdırdı. Amma söz adamlarının ölümü yalnız cismani ayrılıqdır. Onların sözü yaşayır, xatirələri yaşayır, insanlara bəxş etdikləri mənəvi dəyərlər yaşayır. Elə buna görə də sənin haqqında "getdi" demək çətindir. Çünki sən yazdıqlarında, söylədiklərində, insanlara bəxş etdiyin sevgidə yaşamağa davam edəcəksən.
Əlvida deməyə dilim gəlmir, ustad. Bu söz sanki boğazımda düyünlənir. Çünki illərlə salam verdiyim, söhbətindən zövq aldığım, səsində doğma yurdun nəfəsini hiss etdiyim bir insanın artıq aramızda olmadığını qəbul etmək çox ağırdır. Sənin o asta, mehriban danışığın, Qazaxın şirin ləhcəsi ilə söylədiyin hər cümlə qulaqlarımdan heç vaxt silinməyəcək. O səsi eşidəndə adam elə bil doğma kəndinə, uşaqlıq illərinə qayıdırdı.
Sən illər keçsə də dəyişməyən insanlardan idin. Zaman dəyişirdi, insanlar dəyişirdi, amma sən həmişə sadə, təvazökar və səmimi qalırdın. Sənin böyüklüyün vəzifəndə, şöhrətində yox, insanlığında idi. Sən hər kəsə eyni mehribanlıqla yanaşır, heç kimi özündən aşağı görmürdün. Məhz buna görə insanlar səni sevirdi. Çünki sən əvvəlcə insan idin, sonra şair, ziyalı və ustad.
Mən həmişə doğma Qazağımı, Ağstafamı böyük sevgi ilə anmışam. Bu torpaqların insanında olan səmimiyyət, mərdlik və doğmalıq tamam başqadır. Sən də həmin ruhun daşıyıcısı idin. Ləhcənə sadiq qalmağın, doğma elin danışığını fəxrlə yaşatmağın mənə həmişə qürur verirdi. Çünki insan öz kökündən utanmamalıdır. Əksinə, onu qorumalı, yaşatmalı və gələcək nəsillərə ötürməlidir.
Poylu sənin üçün sadəcə doğulduğun kənd deyildi. O, sənin ruhun idi, nəfəsin idi, uşaqlığın idi, həyatının başlanğıcı idi. Sən o doğma beşiyi dünyanın heç bir şəhərinə, heç bir rahatlığına dəyişmədin. Çünki yaxşı bilirdin ki, Vətən sevgisi böyük şəhərlərdən yox, doğulduğun kənddən başlayır. İnsan əvvəlcə öz yurdunu sevir, sonra bütöv Vətəni. Öz kəndinin adını uca tutan insan millətinin də adını uca tutur.
Bu gün Poylu kədərlidir. Qazax kədərlidir. Ağstafa kədərlidir. Səni tanıyan hər kəsin ürəyində bir boşluq yaranıb. Çünki bu gün təkcə bir insanı deyil, böyük ürək sahibini, əsl ziyalını, səmimiyyət nümunəsini itirmişik. Amma belə insanlar heç vaxt tam getmirlər. Onlar insanların yaddaşında, xatirələrində, yazdıqları misralarda, doğma elin küçələrində, bulaqlarında və küləyində yaşayırlar.
Sənin haqqında danışan hər kəs ilk növbədə insanlığını xatırlayacaq. Çünki ömür insanın neçə il yaşaması ilə deyil, arxasında qoyduğu izlə ölçülür. Sən isə arxanda silinməyəcək bir iz qoydun. Hər kəsin qəlbində mehribanlığı, sadəliyi və doğmalığı ilə yaşayacaqsan.
Bu gün sənə yalnız bir cümlə demək qalır: Poylu, başın sağ olsun! Azərbaycan dəyərli bir ziyalısını, doğma el isə əziz oğlunu əbədiyyətə yola saldı. Allah Nəriman müəllimə rəhmət eləsin. Ruhu şad, məqamı uca olsun. Onun işıqlı xatirəsi onu tanıyanların qəlbində daim yaşayacaq. Çünki söz adamları ölmür, onlar yalnız ünvanlarını dəyişirlər. Göylərin adamına çevrilirlər. Sən də artıq həmin uca məqamdasan, Göy adamı...


Hörmət və ehtiramla
Hürü Hacızadə
Yazıçı-publisist,
“Qızıl qələm” mükafatçısı

Fərid Səfərov
AJB-nin üzvü,
“Qızıl qələm” mükafatçısı